Μεγαλεπήβολα Σχέδια
Χτίζω ένα θεόρατο άγαλμα. Τέτοιο πράγμα δεν έχει ξαναϋπάρξει σου λέω, μιλάμε για κολοσσιαίων διαστάσεων άγαλμα. Τα πόδια του θα ακουμπάνε στη γη, αλλά το κεφάλι του θα χάνεται κάπου ανάμεσα στα σύννεφα.
Όλα τα μέλη του σώματος θα είναι καλυμμένα με χρυσάφι. Κάθε φορά που θα πέφτει το φως πάνω του,θα αστράφτει τόσο πολύ που οι πάντες θα τυφλώνονται. Δεν θα υπάρχει χώρος που να μπορεί να το φιλοξενήσει – ούτε οι πιο ξακουστές γκαλερί δεν θα μπορέσουν να το χωρέσουν στις κακομοίρικες αίθουσές τους. Θα είναι απλώς γιγάντιο, ασύλληπτα πελώριο. Και το γνωρίζω καλά πως η μορφή του θα υμνείται στους αιώνες ως η αποθέωση του θεσπέσιου και του ιδεώδους. Όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη θα επηρεαστούν και θα συνεχίσουν να επηρεάζονται για ΠΑΝΤΑ. Ατέλειωτες σειρές μικροαστών θα συσσωρεύονται σαν αποκρουστικά έντομα μπροστά στα δάχτυλα του αγάλματος για να έχουν την υπέρμετρη απόλαυση να αντικρίσουν ένα μικροσκοπικό κομμάτι της ομορφιάς, της αλήθειας.
Το έδαφος θα βαφτεί κόκκινο πάνω στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να αγγίξουν με τα λιγδιασμένα δάχτυλά τους το μεγαλούργημά μου, να γλύψουν τρέμοντας ένα μικρό κομμάτι χρυσαφιού.
Ωστόσο, το ξέρω πως τελικά τίποτε από αυτά δεν θα συμβεί πραγματικά. Κάτι μου λέει πως τη μέρα των αποκαλυπτηρίων, τη μέρα που θα τραβήξω τα υφάσματα για να δει όλη η πλάση αυτή την αιθέρια μορφή που έπλασα, το άγαλμα θα μπλεχτεί μες στις κλωστές και θα σωριαστεί στο έδαφος με έναν θηριώδη κρότο. Τα χρυσά μέλη του αγάλματος θα γίνουν θρύψαλα και σκόνη. Σκουλήκια θα συρθούν ανάμεσα από τα συντρίμια, και όλοι θα φύγουν αηδιασμένοι.
Άλεξ
